bugün çocukluğuma gittim
o köz kokan
insanların birbirini tanıdığı
o güzel eski mahalleme gittim
gittim ama kimse beni tanıyamadı
bu kim diye hepsi yüzüme baktı kaldı
çünkü onbeş sene oldu ordan ayrılalı
hayatımda her sey değişti
oldum tanınmaz biri
zaten eski mahalle arkadaşlarım da kalmamış
hiç kimse yoktu ortalarda
top oynadığımız mehmet
sek sek oynadığımız ayse
dağılıp gitmişlerdi herbir tarafa
sonra mahellenin parkına gittim
oturdum ve dakikalarca baktım
eskiden benim sallandığım salıngacta sallanan
benim kaydığım kaydırakta kayan
o benim küçüklüğüme benzeyen çocuğa
benim küçüklüğüme benziyordu
halinden memnundu
masumca gülüyordu
ne tasası vardı ne gamı
hiçbir şeyden anlamıyordu
tek anladığı oyundu
sonra gözüme top oynayan çocuklar ilişti
daha dört beş yaşlarındaydı biri
dünyadan habersiz koşup duruyordu
gelecekte nasıl bir şey başına gelecek bilmiyordu
sonra kalktım parktan
ilk okuluma doğru yürüdüm
tam da tenefus vaktiymiş
çocuklar cıvıl cıvıl
biraz da bu çocukları izledim
iç geçire geçire
onlar da benim koştuğum
yaramazlıklar yaptığım okul bahcesindeydiler
kimi su içiyor
kimi arkadaşlarıyla oynuyor
kimi elindeki krakeri yiyor
kimi de benim gibi arkadaşlarına bakıyordu
ses etmeden tenefüsleri bitesiye kadar izledim
sonra eski evimizin önüne doğru yol aldım
gittim ve baktım dışardan evimize
bir anda eski günler geldi gözümün önüne
ve dedim ki kendi kendime
eskiden bu evde mutluyduk
belki param olmazdı cebimde okula giderken
belki çok sıkıntı çektik
ama yine de mutluyduk
annem sobaya patetes atardı
o patetesin pişmesini sabırsızlıkla beklerdik
o yediğim patetesin tadını o lezzeti
hiçbir şeyde bulamadım
şimdi ne soba var ne de annem
artık mahalleden gitme zamanı gelmişti
ama ne yüreğim ne de ayaklarım gitmek istiyordu
nasıl giderim ki her tarafı güzel anılarımla dolu
mecburen yolun karşısına geçmeliydim
ve bugünkü bu seruvene son vermeliydim
ama kendime bir söz verdim
bir gün o evi alacaktım
bacasından mutluluk dumanı
hiç ama hiç eksik olmayacaktı
her çıkan duman
annemin anısına olacak
tebbesümle birlikte gözyaşı akacak
o ev mutluluğumun sebebi olacak
sonra hayat deyip sustum
boynumu yere eğip
her seyi arkada bıraktım
geri döndüm gerçek hayatıma
her hayalin ardından olduğu gibi
ablacım öyle yazmışsınki inan bende senle birlikte yaşadım sanki duygularını sabırr ablasıı sabırr sen duygularını kaleme döktüğünde her seferindede okuduğumda yüreğim sızlıyor çokk zorrr ama hayattt senin de değingibi ellerine yüreğine sağlık
Düzenleyen yasemen Düzenleme Tarihi: 07. Haziran 2009
eskiden bu evde mutluyduk
belki param olmazdı cebimde okula giderken
belki çok sıkıntı çektik
ama yine de mutluyduk
Misket Gibi Parlayan Gözler , Telli Bir Arabanin Hayali , Mahalleden Geçen Şam Tatlıcı , Macuncu , Pamuk Helvaci Dede , Baloncu , Büyümeye Dayatilmiş Hayaller , Közlenmiş Patates'le Patlamiş Misirin Sabir Tüketen Kokusu..Ve Bugün Keşke Çocuk Kalabilseymişimin Hayali..Geçmiş Bizi Geleceğe Taşıyan En Uzun Yoldur..Teşekurlerkelimelerin_Agidi
