bir kadın vardı
başında Kuran okunurdu
Bir kadın vardı
o bölerdi dertlerimi
bir Cuma sabahı
saat yedi buçuktu
o artık yoktu
ruhu bedeninden ayrılmıştı
sonra ağıtlar figanlar
yüreğimi parçaladı
gözlerimdeki yaşlar hiç durmadı
ama nafile o hiç geri gelemedi
elinde olsaydı geri gelmez miydi
bölmez miydi dertlerimi
gözlerime bakıp
anlamaz mıydı sıkıntılarımı
ama artık yok
derdimi bölen kadın yok
bir daha geri gelemeyecek
zamanlarım onlu günlerimi arayacak
bugünlerde onu arıyorum
belki ruhu gelir diye
hep pencereme bakıyorum
ama onu göremiyorum
bazen güvercinler gelir pencereme
belki odur diye
onlara anlatırım derdimi
sanki onlarda bana bakıp
gözyaşlarını sil derler
sonra onlara gülümserim
gözümdeki yaşlarımı silerim
sonra onlara yaklaşırım
ama nafile onlarda uçup gider
annemin bedeninden ruhunun uçup gittiği gibi
sonra da devam ederim gözyaşlarıma
